شمشِ نور ناب

                                                                                                             

جواد اسدیان

j.asadian@googlemail.com

     

شمش نورِ ناب

از عصر سنگ تا به لحد

به جستجوی نامت گذشت

نامی سپید

که افتاده است بر خاک و

دورِ مدور تاراج     شبگونش می­کند

در این خشکسال و خون

نهالی در خاکستر خود می­کارم

چنین که فردا     مردار دیروز است

و اکنون

زخم باز جنون     در فصلی پر از سراب

در سپهر سلام و تسلیم

پیمانۀ خالی ماه می­شکند

و در زمهریر مهر     قندیل می­بندد صدا و

می­خلد آرام     بر ویرانۀ دل

در اقلیم باطل

فقط برف هول فاصله را زیبا می­کند

بر پلک­های سنگینِ بی­قرار

شراب و شک     کاشفانی خاموشند

و من خطر می­کنم

بر بارۀ تند خیال

                  تا ژرفای تیرگی

نگران می­نگرد سیمرغ بر ستیغ قاف و

دقیقه­های تشویش فرو می­چکند

از گوشۀ چشم     بر کاسۀ دست

در صریر کاتبان

واژه خالی می­شود از خرد

پیام این است

در پس دیوارها     هیچ خبری نیست

عادت لاشه     به بوی طــــــــولانی خود

آینده­ای

که دیری ست به سیاهی گذشته است

و سهراب خیال است     در وادی وَهم

                                            همسنگِ سایه­ها

تا گنداب و گند

نقب می­زند موش سترگ سفاهت

و عاطفۀ سهمگین مرده­ها

تپش گام را رام می­کند

و من

زنده می­مانم     بر لب گور خویش

خسته از حضور خود

تا آفتاب     تا نهال سقوط می­کنم

در دهان پر پاسخ رسول

سلالۀ نامت     خاموش می­شود

و سؤال

جوانمرگم می­کند     در هنگامۀ تقدیر و سلوکِ گمان

آماس ترانه در حنجره­های تلخ

و " آمنا " در شعر و در پرواز

پرورده است

آنچه مردار در من است

دیگر

از چه می­ترسی     ای مرگ

دروازه­های شرق خاکسار و

آفتاب و ماه     پیچیده در غبار و

فرزندان انتظار

در چاهِ لابه و سکوت  

رنجۀ زخم بر پیکر و

یار در دام چرا و مگر     در احتضاری ممتد

ضربان تند زمان

تدبیر را می­روبد از چشم سر

باز

نیرنگ دست است و

نقاش در کوچه­های بن­بست

جهان

در مدّ یک نگاه و مدار لحظه­ای کوچک می­شود

و نام سپید تو

در نسیان و در غبار     فروپیچیده

تیره و تار است

یاسای سنگ در کار است

و هزاران خدعۀ سوزان     آلودۀ یقین

و زبان سرخ حلاج

دلِ برنایی ست که تدفین می­­شود

در مراسمی

که دایره در دایره تماشایی ست

سنگ پرتاب می­شود

سنگ از پس سنگ پرتاب می­شود

و گل بی­فاصله وهمی می­شود     که تعبیر می­شود

تاریک است جنون

چون خرافه­ای در خرابات

ماری ست     که از بوسه و تزویر

می­روید بر شانه­ای

و راهی ست جنون     پر از هِراسه و داهول

مقصد

در منحنی دایره­ها گم می­شود

و پرچم­های نیافراشته

باردار باداند

در برهوتِ دقیقه­ها و میل منکوبِ عبور

اسم شب

خطایی ست

که در خرناسه­ای به پایان می­رسد

پا در دام و

هزار کوره ­راه     تا هیچ

زیور کلام     خار و خاراسنگ

و زنده­های خاطره

در لایه­های گوژ و دروغ

و کسی که می­رود     تا تندبادِ تابوت

ایکاش دوست می­توانستمت داشت

در سرگیجۀ چرخ و بانگ هربارۀ هول و

                                                اینهمه دیوار

قراری ایکاش برای شوق چشم و

بلبلِ خوشخوانِ دل

ایکاش قراری برای فسوسا دریغاهای من

در شارستان سرود و مهتاب

تابنده ایکاش تا ابد     تندیس بلند نامت

شمش نور ناب

                 در کمال

نخشب مرده است در آب و

فردا

غبارآلوده     کوره­ای خاموش است

و خورشید

جوشنی که از خون سوارش روشن است

ایکاش سخن می­گفت

آنکه نعش خود را می­بیند

دهان باز شاید

واژه­ها را می­بلعد

و من

سایه­ای که طعمۀ تموز می­شود

حجله را کابوس و مرگ تزیین می­کند

و بر بساط دلال

لاهوت با دوصد چشمِ گلخون     در کمین و

                                                   در انتظار

فردا زائر گور خویش

تفی بر خاک می­اندازم

چه سان که پر حدیث     گنگی خواب دیده­ام

در چنبرۀ چون و چند

نامت را بر خطوط باد می­نویسم

بر زبانه­های بلند یاد     انباز ناهید و چلچراغ

در سرای وهن و لاف

مرده است چراغ جهان

و جهان پنهان در دایره­هاست

پنهان     در دفِ خاموش کولی

در چرخ ملال

و در دل آبی زنی

که در طواف سنگپاره­هاست

هزار گلدستۀ خوف     خلیده بر دل زمین

و من در حصار تردید

به جستجوی نامت     همپای هنوزم

                                          هنوز

از عصر سنگ تا به لحد